ZZZ ZZZ ZZZ

Gat in de haag

Ik las dit in de krant.

Niet dat we een haag hebben om ons van de buren te scheiden. Wij hebben een muurtje van ongeveer één meter twintig hoog. Of laag. Daardoor hebben we niet zoveel privacy wanneer we buiten zitten want de buurman loopt redelijk veel over en weer. Maar we kunnen niet klagen over onze buren, het zijn heel toffe mensen.

Dat relatief lage muurtje zorgt er dan weer voor dat er regelmatig allerlei groenten op liggen want onze buurman heeft een moestuintje en een serre. Hij plant en zaait altijd teveel. De voorbije weken kreeg ik hopen sla samen met het recept voor slasoep. Ik heb gezien dat de bloemkolen ook al mooi staan en ik hoop stiekem op een paar exemplaren. Tomaten en komkommers zullen binnen een paar maanden met bakken op ons muurtje staan, daar ben ik nu al zeker van. Alleen aardappelen geeft hij niet weg en gelijk heeft hij.

Over deze muur zijn ook al veel verhalen uitgewisseld. En ballen gegooid. Maar als toog is ons muurtje nog nooit gebruikt. Moeten we eens proberen.

En Inglés, por favor

Ik heb twee mobieltjes, één met een Belgisch en één met een Spaans nummer. Dat laatste is om met mijn kinderen te communiceren. Gisteren belde deze gsm en met het gedacht dat het zoon of dochter was nam ik op.

“Hallo?”

“Buenas tardes! Ratelratelratel…” Ik verstond Movistar, promotie, gratis, berichten en een hoop getallen. Ik haalde eens diep adem en mijn beste Spaans boven.

“Het spijt me maar ik spreek niet goed Spaans. Kan je langzamer spreken of kan dit in het Engels?”

“Dan bel ik u later terug.”

Gaat hij nu de volgende keer langzamer praten of in het Engels? Of verwacht hij dat mijn Spaans daartegen goed is? Ik vrees dat daartegen die promotie al wel gepasseerd zal zijn.

Rond getal

Gisteren kwam V voor de eerste keer in opvang en vandaag K. Respectievelijk mijn negenenvijftigste en zestigste kindje. In september komt er nog eentje bij, een broertje of zusje van J, dat normaal gezien deze week moet geboren worden.

Dit jaar neem ik er zeker geen andere kindjes meer bij. Er zijn er nu zes en wanneer de jongste erbij komt zijn ze hier nog een paar maanden met zeven.

Wanneer die allemaal naar school zullen zijn schrijven we eind 2011, het jaar waarin ik negenenvijftig hoop te worden. Tijd om er dan het bijltje bij neer te leggen denk ik.

Of moet ik er ook een rond getal van maken en er toch nog een jaartje bijdoen? Dan kan ik ook voor de vijfenzestig kindjes gaan. Maar eerlijk gezegd zie ik dat niet zitten, dus ik denk het niet. Want wie wil er nu zijn kind achterlaten in iets wat op een bejaardenhuis met speelgoed lijkt?

We zien wel…

Oei! Euh? Auw!

Gisteren eindigde een plezante opvangdag in mineur. M was nog hier nog alleen en begon de deugniet uit te hangen. We waren buiten en hij was op en af de drempel aan het stappen en aan het proberen om de deur open te doen. Na een paar waarschuwingen dat hij zou vallen wanneer hij daar niet mee zou stoppen was het zover. Plat op zijn gezicht op die arduinen drempel. Het bloed spoot uit zijn neus. Ik heb hem nog nooit zo horen wenen. Ik kon hem niet tot bedaren brengen en dat was wel nodig wou ik kunnen zien waar er nog schade was. Een paar minuten later kwamen de mama en zus hem halen en konden we hem kalmeren. Al bij al viel het nog mee.

Overal lag bloed en ik wou dat vlug opkuisen. Omdat ik niet met mijn natte voeten op een droog stuk vloer wou stappen gleed ik weg. In een poging om toch maar overeind te blijven viel ik eerst tegen een obstakel links en daarna tegen een deur rechts. Maar ik ben niet op de grond gevallen! Normaal gezien kan dat niemand gezien hebben maar hier in de buurt weet je nooit.

’s Avonds zat ik te lezen maar dat vlotte niet zo goed door vermoeidheid en ongerustheid over M. Ik was al een paar alinea’s verder toen ik registreerde dat er iets niet klopte. “…ze inhaleerde een paar keer diep en geroutineerd alvorens hem tussen twee vingers te nemen, de middelste en de derde…”. Het gaat hier dus over een sigaret hé. Dat moest ik eens proberen. Ik rook niet en heb dan maar een kleurpotlood genomen dat ver genoeg afgeknabbeld is om de lengte van een sigaret te kunnen hebben. Ik heb dan ook niet de routine van een rookster maar is er iemand die een sigaret kan vastnemen tussen zijn middelste en derde vinger? Of is er iets mis mijn handen of denkvermogen?

Vandaag is het hier gekkebekkentrekkerij telkens wanneer ik mij buk of een kindje wil oppakken want ik ben helemaal stijf. Ik had mij beter niet zo krampachtig tegengehouden in mijn poging om niet te vallen…

Langzaamaan

Het leek wel of ik twee weken extra vakantie had. Er zijn hier bijna geen kindjes geweest tijdens het Paasverlof. Vorige week heb ik zelfs alleen op donderdag gewerkt en dan nog maar voor één kindje. Ik was beter nog twee weken langer in Lanzarote gebleven of naar onze Jurgen gegaan. Maar nu ga ik er terug tegenaan!

Heb ik tijdens dat extra verlof dan veel uitgespookt? Bijlange niet! Ik had rustig aan de grote schoonmaak kunnen beginnen. Mocht ik daar zin in gehad hebben, wat niet het geval was. Lekker lui wezen en een beetje genieten van het mooie weer was alles waartoe ik in staat was.

Zaterdag is Philip begonnen met onze bloembakken proper te maken. Er moest veel uit verdwijnen wegens totaal kapot. Plots zat de muur vol met huisjesslakken, een ganse familie denk ik. We hadden ze laten zitten en tegen ’s avonds waren ze verdwenen. Toen ik vanmorgen de hortensia passeerde zat de ganse familie zich daar te goed te doen aan die plant. De enige plant die er nog fatsoenlijk uit ziet! Ik heb ze eraf genomen (beikes) en in de zak gezet met groenafval die straks naar het containerpark gaat. Wat er daar mee gebeurt interesseert me niet. En kom nu niet af met “ocharme die beestjes” want aan de huizen op hun rug te zien waren ze wel heel rijk!

Lanzarote (slot)

Wat ik geleerd heb is dat een vrije dag niet altijd betekent dat je niet moet gaan werken. Zo ook die maandag. Inge moest al heel vroeg naar het werk en dit liep door problemen dan ook nog eens uit tot ’s middags. We zijn daarna nog even tot in El Golfo gereden en in dat restaurantje nog eens lekkere verse vis gaan eten. Mmm… Toch niet teveel gegeten want ’s avonds was er nog een etentje gepland.

Die avond was er in het restaurant ook nog een interview voor een nummer van het tijdschrift Feeling. Axel Jageneau, een Belgische fotograaf die ook in Lanzarote woont, kwam met twee madammen van het tijdschrift om David en Inge een aantal vragen te stellen over het restaurant en om te eten. We zijn benieuwd naar het verslag, waarschijnlijk zo tegen de winter.

Daarna was er het etentje met de familie van David: mama, papa, broer (de chef-kok van het restaurant) en schoonzus. Het is vrij goed verlopen. Inge had gevraagd om langzaam te spreken zodat we er ook iets zouden van verstaan. De mama deed goed haar best en sprak haar Spaans zoals ik dat meestal doe: onderwerp en werkwoord met de nodige gebaren. Totdat Inge zei dat ze in volzinnen moest spreken want dat ze precies een indiaan was. De papa zat naast mij en begon moppen tegen mij te vertellen. Langzaam alstublieft? De ganse mop verstond ik min of meer totdat de clou kwam en de mop de mist in ging. Zo een keer of vijf. Het eten was weer eens superlekker maar ik was toch blij dat ik maar een pootje van een eend gevraagd had want ik had veel te veel van de voorgerechtjes gegeten. Het nagerecht was te groot en te zwaar en heb ik maar voor de helft opgegeten. Jammer. Er is ook een beetje te veel drank gevloeid die avond en de volgende dag hielden we het heel sober.

En dan gaat het vlug hé, die laatste dagen. En voor je het weet is de vakantie voorbij. Toch nog maar eens een etentje in El Mirador? Ja, om het verlof af te sluiten. We deden dat op donderdagavond zodat we de vrijdag in alle rust konden doorbrengen want Inge moest pas tegen de avond gaan werken. Dat dacht ze toch. Maar om half twaalf kwam er een telefoontje of ze eventjes kon komen. Geen probleem, dan gaan we mee en we drinken daar ons koffietje. Het werden er meerdere want het duurde langer dan verwacht. Maar no problema, we placeerden ons in het zonnetje in de chill out. Zo is het wachten wel zalig! Na een paar uur waren de problemen opgelost.

En dan was het gedaan. De valiezen moesten terug ingeladen worden. Zaterdagmorgen werden we door Inge en David naar de luchthaven gebracht waar plots ook zijn vader opdook om afscheid te komen nemen. We ontbeten daar nog samen en dan kwam het onvermijdelijke: weer eens afscheid nemen van de dochter en haar vriend. Maar we namen zeer goede herinneringen mee naar België.

Voor wie zin heeft: hier staan wat foto’s. Veel zijn het er niet. Laat ons zeggen dat de rest niet geschikt is voor publicatie, kwestie van geen slechte naam te krijgen…

Ondertussen zijn we terug aan het werk, al is het niet zo druk nu met de vakantie. Ik heb er een werkweek van drie dagen opzitten en nu ben ik vijf dagen vrij, misschien zelfs zes. Ik kan niet klagen!

Lanzarote (deel 2)

Op maandagmorgen om negen uur stipt vertrok de overzet naar Fuerteventura. De terugvaart was voorzien op dinsdagavond om acht uur. Het was een heel kalme zee en van het varen voelde ik niets. Ik had wel voor de veiligheid een pilletje genomen. Een half uurtje later reden we vanuit het ruim aan wal richting Las Playitas in het zuidoosten van het eiland. We waren nog maar net de baan op of Inge vroeg doodserieus of we ondergoed voor meer dan één dag bijhadden. Een mens moet dus altijd voorbereid zijn op verrassingen hé. Ja, ik had wat extra ingepakt. Goed, want David was al aan het zeggen om een extra nacht te blijven. En de boot dan? Dat zou hij wel regelen, eerst zien of er plaats was in het hotel. Daar aangekomen werden we hartelijk verwelkomd met een glaasje bubbels. De stemming zat er al meteen in. We konden direkt op de kamers en een extra nacht was geen probleem. Een half uurtje later was alles in kannen en kruiken, ook in verband met de overtocht en kon de pret beginnen.

En of het plezant was! Er zijn nogal wat stoten gebeurd en één daarvan hebben Philip en ik gemist. Ik heb er nog altijd spijt van dat we David niet hebben zien vechten tegen het water dat uit een gat in de muur spoot. Een gat dat ontstaan was omdat hij de kraan er uit had geduwd met er tegenaan te vallen. Je kan je niet voorstellen hoeveel stoten een mens kan doen of zeggen op twee en een halve dag! Ik kan ook mezelf niet vrijpleiten van onnozeliteiten of van dingen maar half te verstaan en dan te denken dat er een stier los loopt op de berg.

We hebben daar ook een kat achter een muis zien zitten. Niets abnormaal zal je zeggen. Nee, maar de poes gaf het op en de muis drentelde met veel lef achter haar aan! Dat de muis daarna met veel gemak de trappen nam die naar ons restaurant leidde was iets minder. Maar het diertje hebben we niet meer gezien en het eten kwam er recht uit de zee en heel smakelijk. We zijn er zelfs twee avonden gaan eten.

Woensdagmiddag om twaalf uur vertrok de ferry terug richting Lanzarote en was de excursie gedaan. Maar het was echt een minivakantie in de vakantie.

De conversatie met David begon beter en beter te vlotten. Wanneer Inge niet aanwezig was om te vertalen moesten we wel. Je kan toch niet gedurende de ganse maaltijd geen woord zeggen. Soms moest het woordenboek er wel aan te pas komen. En het in losse Spaanse woordjes spreken werd al eens vervangen door heuse volzinnen, al dan niet met de juiste vervoeging. David leerde ook Nederlandse woorden en het moet gezegd worden dat hij een vlijtige leerling is.

Ook boodschappen doen verliep zonder veel vergissingen. Het fruit en de groenten kon ik zelf nemen maar vers vlees en de charcuterie moest ik bestellen. We gingen mosselen kopen en toen we daar mee thuis kwamen dacht ik echt dat ik iets verkeerd gevraagd had. Wij zijn hier in België gewoon om heel propere mosselen te kopen. Eventjes spoelen en ze kunnen de pot in. Wel, daar niet. Die dingen hingen vol met zeewier en hadden een baard van een paar jaar. Ik kon er ook nog een volledige portie karakollen afplukken. Maar lekker dat die mosselen waren!

Verder werd er nog veel gewandeld, geklommen en gedaald met de nodige koffiestops. Er werd ook een afspraak gemaakt om te dineren met de familie van David in hun restaurant de volgende maandagavond. Hoe dat verlopen is lees je in deel drie.

Lanzarote (deel 1)

Onze heenvlucht verliep vlekkeloos, al moesten we natuurlijk weer eens piepen wanneer we de controle op de luchthaven passeerden. Op het eiland aangekomen moesten we vrij lang wachten op onze bagage maar wie maalt daarom wanneer er drie lange (?) vakantieweken liggen te wachten? Inge en David stonden ons op te wachten en het weerzien was weer hartelijk.

Al snel werd duidelijk dat het niet eenvoudig is om in een jeep te kruipen wanneer je maar een vuist hoog bent. Maar er terug uitvallen was een koud kunstje: beentjes alletwee naar buiten en hup!

We reden regelrecht naar El Golfo voor een heerlijk middagmaal. Dat was een super goed begin. Daarna ging het recht naar het appartement van Inge. De valiezen werden uit de auto geladen, David moest direkt naar het restaurant om te werken maar Inge had nog een paar uur tijd vooraleer zij ook naar daar moest. Veel hebben we die dag niet meer uitgespookt want we waren eigenlijk een beetje stikkapot.

De volgende dagen verliepen heel rustig en we gingen heel veel wandelen. Gelukkig waren we er mentaal op voorbereid dat Inge niet meer in het dorp woont en dat de supermarkt niet meer om de hoek is. Ze woont nu buiten het dorp en bergop. De eerste keer was dat geen lachertje maar oefening baart kunst!

Inge en David hadden op maandag vrij en we trokken tegen het middageten naar Punta Mujeres. En lekker dat het was! Om duimen en vingers af te likken, wat we ook gedaan hebben. Daarna een wandelingetje op de dijk, nog een drankje en we konden ertegen. We zijn dan terug gereden langs La Geria en stopten nog in Puerto Calero voor een natje. Moe dat we waren!

Aankopen gaan doen in de Ikea verliep niet zoals gepland. In het heenrijden gingen we tanken. “Hoeveel?” was de vraag van Inge. “Doe maar vol, dan kom je een tijdje toe.” was ons antwoord. Toen we aan het betalen waren kwam de bestuurder van de auto achter ons al roepend uit de wagen: “Stop! Don’t start the car!” En hij wees onder de auto. Daar liep de benzine zomaar uit. Die vriendelijke meneer hielp nog even om de auto aan de kant te duwen. De pechdienst werd gebeld en een half uur later stond die daar met ook nog eens een taxi om ons terug naar Playa Blanca te voeren. Goed geregeld!

De volgende dag was de auto hersteld en ’s anderendaags trokken we terug naar Arrecife om onze aankopen te doen. Dit keer zonder problemen. Het nodige werd gekocht en daarna gingen we nog naar de electrozaak. Daar kocht Inge een strijkijzer en een stofzuiger waar ze een kruimeldief als kado bij kreeg, wat daarna het favoriete speelgoedje van Philip werd.

Dan werden de vrije dagen van de volgende week gepland. Inge en David hadden twee dagen vrij. Wat wilden we doen? Voor ons is alles goed, doe maar. Gaan we een keertje naar Fuerteventura met de boot? Met de boot??? Ik word daar misselijk op!!! Ik heb totaal geen zeebenen hoor! Daar moest ik nog eens een keertje over nadenken. Maar al vlug kwam het besef dat ik een beetje kleingeestig was want een dikke vijf jaar terug dobberden we ongeveer drie uur lang tussen de dolfijnen en walvissen in een klein motorbootje. Dan zou zo’n stevige ferry toch geen probleem zijn zeker? En het is tenslotte maar een half uurtje varen. Mijn besluit viel in zeer goede aarde, twee paar ogen straalden mij toe. En een paar uur later kwam het bericht: we zullen morgen de overzet gaan boeken en de hotelkamers zijn al gereserveerd. Hotel? Ik hoorde het in Marokko donderen. Het was een kadoke van Inge en David trakteerde met de boot. Het enige wat wij moesten doen was genieten. Het verslag daarvan krijg je in deel twee.

We hebben alles gevonden…

… en nog veel meer. Het waren zeer aangename drie weken vakantie met nog wat extra’s. Een verslag is voor een van de volgende dagen.

Het thuiskomen was niet zo aangenaam. De verwarming was kapot en het was hier binnen amper twaalf graden. In Lanzarote was het zelf ’s nachts warmer!