Dit kregen we gisteren in een mail:

We zijn er echt heel blij mee. Bedankt!

Het zou mij heel goed uitkomen mocht er een ventieltje aan mijn hoofd zitten. Want met al de stoom die er in zit kan ik gemakkelijk een trein laten rijden.

Al mijn ergernissen hier neerpennen kan ik niet want dan zou ik serieus mijn boekje te buiten gaan. Philip zal dus de pineut zijn.

Vanmorgen bij den Blokker in Duffel. Ik was op zoek naar herfstdecoratie. Er was amper keuze. Maar wel stond de helft van de winkel vol met kerstspullen. Mannekes! Het is amper begin oktober! We gaan nog meemaken dat de Kerstman meekomt op de rug van de Paashaas…

… dat een mens krimpt wanneer hij ouder wordt. Ik ondervind het nu aan den lijve. De eerste keer dat ik het merkte was toen ik het raampje in het toilet niet meer zonder bankje kon openzetten. Dat was verleden jaar. Nu heb ik zowat voor alles wat ik ietwat in de hoogte moet doen een hulpstuk nodig. Als dit zo verder gaat hang ik binnen een paar jaar met mijn neus tegen de grond.

Is dit nu werkelijk krimpen wat ik doe of ben ik gewoon te heet gewassen?

Eerst kwamen er een hele reeks tekeningen, gewoon zonder tekst, soms al eens met haar naam aarzelend geschreven. Ze tekent nu eenmaal heel graag. De werkjes worden altijd netjes afgeleverd bij het ophalen van haar kleine zus en komen hier allemaal aan de muur.

Nu zit ze in het tweede leerjaar en worden de tekeningen voorzien van een boodschap. Schitterend toch?

Ik heb moeten toegeven aan de kuren van mijn rug. Maandag heb ik nog gewerkt maar ik had teveel pijn om nog verder te doen. Het verdict van de dokter: overbelasting en ontsteking en de rest van de week buiten strijd.

Uit Zahara kwam ook slecht nieuws: Jurgen heeft sinds zondag een flinke griep te pakken met hoge koorts. Vermits hij tijdens het zomerseizoen weeral eens flink vermagerd is (hij zakte naar 48 kg!) heeft hij totaal geen weerstand. Hij heeft een compatieuse baas die hem elke dag soep laat brengen. Maar ik denk dat hij momenteel meer zou hebben aan een groot pak friet met mayonaise!

Het nieuws van het vorig blogje:

Inge heeft niet langer een vriend. Sinds begin augustus heeft ze een verloofde. Jawel, Inge en David gaan trouwen!

Het is nu niet zo dat ze dit hals over kop gaan doen. De trouwdatum is pas voorzien voor mei 2011. Ik hoor jullie al denken: “Dat is ook goed op tijd dat ze dat laten weten!”. Dat was ook mijn eerste gedacht. Maar vermits ze hier in België willen trouwen is het maar goed dat ze er zo vlug bij zijn want de papierwinkel die voor dit gebeuren moet ingeleverd worden is niet mis. Er moet ook een beëdigd vertaler gezocht worden voor al de documenten van David en die vertalingen moeten dan ook nog eens langs de rechtbank van Mechelen passeren.

Vermits de Spaanse familie ook naar hier zal komen moet er logement gezocht worden voor de duur van hun verblijf. Geen gemakkelijke opdracht, zeker niet in Duffel.

Het koppel zal het volgende anderhalf jaar weten wat te doen met alles in orde te brengen. Gelukkig bestaat er internet en kan er veel langs die weg gebeuren. We willen heel graag helpen maar elke beslissing moet van hen komen.

Eén ding staat al vast: foto’s van die dag zullen er genoeg zijn

Misschien is het nuttig om nog meer Spaans te oefenen. We zullen het nodig hebben!

Niet zo heel veel eigenlijk. Zoals ik al vermeldde heb ik vooral zeer weinig gewerkt. Dan zou een mens er eens van kunnen profiteren om in huis het één en ander uit te spoken. Maar daar had ik geen zin in.

We zijn een weekend naar zee geweest waar het zeer goed toeven was. Lekker weertje, teveel eten en drinken. We reden met de tram naar Bredene, wat ons totaal tegenviel. Dan maar terug de tram op en naar De Haan, wat ons ongelooflijk meeviel. Jammer dat drie dagen zo vlug om zijn als het plezant is.

We schaften ons een goede cursus Spaans aan. In het begin zag ik het niet goed zitten maar omdat ik alle tijd van de wereld had kon ik veel oefenen. Al heel vlug deed ik het graag, al blijft het redelijk moeilijk. Vooral met het vervoegen van de werkwoorden heb ik het heel lastig.

De dag voor mijn zevenenvijftigste verjaardag presteerde ik het om te vallen. Lomp! Nu, zes weken later, heb ik nog altijd pijnlijke ribben.

Op mijn verjaardag kwamen er heel veel gelukwensen. Ook kwam er die dag goed nieuws uit het zuiden, zij het een beetje verrassend. Mijn reactie zal dan ook wel heel stom geklonken hebben.

Ik wist dat er de laatste week van augustus nog minder kindjes gingen komen dan de weken ervoor. Dus was ik op zoek gegaan naar goedkope vluchten om naar één van de kinderen te gaan. Maar die week stond niet in de solden, dus bleef ik thuis. Plots kwam er een telefoontje van Inge dat ze die week naar België kwam. We trokken er in die week met ons tweetjes op uit om dat goed en verrassend nieuws in de praktijk om te zetten. Dat daar een nachtje Brugge aan vasthing was voor mij totaal geen probleem.

Wat het nieuws was schrijf ik de volgende keer.

Ik sta er terug met beide voeten in en ik heb het geweten!

De ganse voormiddag hebben de klein mannen het behoorlijk uitgehangen. Er werd naar mekaar gelagen, geschopt, geduwd… Er werd een poging gedaan tot bijten, wat ik nipt kon vermijden. Ik deelde gele en rode kaarten uit, stuurde iemand buiten om een beetje af te koelen. Dit tot groot jolijt van de gestrafte zelf.

Toen besliste ik maar om het middagmaal vroeger te serveren, dat zou hun aandacht afleiden.

Wanneer M zegt: “Is ni lekkej!” dan kan je beter heel vlug zijn. Ofwel ligt zijn portie een paar tellen later op het bord van iemand anders ofwel op de grond. Hij koos voor dit laatste, gevolgd door de drinkbeker van N. Gelukkig was dit maar water.

Toen was de maat voor mij vol en heb ik ze allemaal in bed gestopt. Ik kan alleen maar hopen dat het straks beter zal gaan en dat ik het fruit niet van de grond zal moeten scheppen.

Ik denk niet dat de uitdrukkingen die ze vandaag van mij leerden in hun woordenschat thuis horen.

De nazomer mag voor mij nog een tijdje aanhouden, het liefst met aangename en warme dagen. Maar een mens moet zich ook soms bezighouden met dingen die ertoe doen zoals werken en bloggen.

Een verslag van de voorbije maanden ga ik doen in korte stukjes. Niet dat er zo heel veel gebeurd is maar toch…

Het was op werkgebied een heel rare zomer. In de dik zestien jaar dat ik onthaalmoeder ben heb ik nog nooit zo weinig werk gehad in de zomermaanden. Er waren weken dat maar twee halve dagen moest werken, of één hele, of niet. Ik ben er waarachtig lui door geworden!

Sinds vorige week is dit luie leventje gedaan en moet ik er terug volop tegenaan. Ik heb nu zeven kindjes in opvang en dit is best heel zwaar, zeker wanneer die allemaal tegelijk komen, zoals gisteren. Doodop was ik! De leeftijd begint zich te moeien…

Ik ben in de voorbije maanden maar een paar keer gaan lezen op mijn favoriete weblogs en zo te zien heb ik nog veel in te halen!