Oei! Euh? Auw!

Gisteren eindigde een plezante opvangdag in mineur. M was nog hier nog alleen en begon de deugniet uit te hangen. We waren buiten en hij was op en af de drempel aan het stappen en aan het proberen om de deur open te doen. Na een paar waarschuwingen dat hij zou vallen wanneer hij daar niet mee zou stoppen was het zover. Plat op zijn gezicht op die arduinen drempel. Het bloed spoot uit zijn neus. Ik heb hem nog nooit zo horen wenen. Ik kon hem niet tot bedaren brengen en dat was wel nodig wou ik kunnen zien waar er nog schade was. Een paar minuten later kwamen de mama en zus hem halen en konden we hem kalmeren. Al bij al viel het nog mee.

Overal lag bloed en ik wou dat vlug opkuisen. Omdat ik niet met mijn natte voeten op een droog stuk vloer wou stappen gleed ik weg. In een poging om toch maar overeind te blijven viel ik eerst tegen een obstakel links en daarna tegen een deur rechts. Maar ik ben niet op de grond gevallen! Normaal gezien kan dat niemand gezien hebben maar hier in de buurt weet je nooit.

’s Avonds zat ik te lezen maar dat vlotte niet zo goed door vermoeidheid en ongerustheid over M. Ik was al een paar alinea’s verder toen ik registreerde dat er iets niet klopte. “…ze inhaleerde een paar keer diep en geroutineerd alvorens hem tussen twee vingers te nemen, de middelste en de derde…”. Het gaat hier dus over een sigaret hé. Dat moest ik eens proberen. Ik rook niet en heb dan maar een kleurpotlood genomen dat ver genoeg afgeknabbeld is om de lengte van een sigaret te kunnen hebben. Ik heb dan ook niet de routine van een rookster maar is er iemand die een sigaret kan vastnemen tussen zijn middelste en derde vinger? Of is er iets mis mijn handen of denkvermogen?

Vandaag is het hier gekkebekkentrekkerij telkens wanneer ik mij buk of een kindje wil oppakken want ik ben helemaal stijf. Ik had mij beter niet zo krampachtig tegengehouden in mijn poging om niet te vallen…