Lanzarote (slot)

Wat ik geleerd heb is dat een vrije dag niet altijd betekent dat je niet moet gaan werken. Zo ook die maandag. Inge moest al heel vroeg naar het werk en dit liep door problemen dan ook nog eens uit tot ’s middags. We zijn daarna nog even tot in El Golfo gereden en in dat restaurantje nog eens lekkere verse vis gaan eten. Mmm… Toch niet teveel gegeten want ’s avonds was er nog een etentje gepland.

Die avond was er in het restaurant ook nog een interview voor een nummer van het tijdschrift Feeling. Axel Jageneau, een Belgische fotograaf die ook in Lanzarote woont, kwam met twee madammen van het tijdschrift om David en Inge een aantal vragen te stellen over het restaurant en om te eten. We zijn benieuwd naar het verslag, waarschijnlijk zo tegen de winter.

Daarna was er het etentje met de familie van David: mama, papa, broer (de chef-kok van het restaurant) en schoonzus. Het is vrij goed verlopen. Inge had gevraagd om langzaam te spreken zodat we er ook iets zouden van verstaan. De mama deed goed haar best en sprak haar Spaans zoals ik dat meestal doe: onderwerp en werkwoord met de nodige gebaren. Totdat Inge zei dat ze in volzinnen moest spreken want dat ze precies een indiaan was. De papa zat naast mij en begon moppen tegen mij te vertellen. Langzaam alstublieft? De ganse mop verstond ik min of meer totdat de clou kwam en de mop de mist in ging. Zo een keer of vijf. Het eten was weer eens superlekker maar ik was toch blij dat ik maar een pootje van een eend gevraagd had want ik had veel te veel van de voorgerechtjes gegeten. Het nagerecht was te groot en te zwaar en heb ik maar voor de helft opgegeten. Jammer. Er is ook een beetje te veel drank gevloeid die avond en de volgende dag hielden we het heel sober.

En dan gaat het vlug hé, die laatste dagen. En voor je het weet is de vakantie voorbij. Toch nog maar eens een etentje in El Mirador? Ja, om het verlof af te sluiten. We deden dat op donderdagavond zodat we de vrijdag in alle rust konden doorbrengen want Inge moest pas tegen de avond gaan werken. Dat dacht ze toch. Maar om half twaalf kwam er een telefoontje of ze eventjes kon komen. Geen probleem, dan gaan we mee en we drinken daar ons koffietje. Het werden er meerdere want het duurde langer dan verwacht. Maar no problema, we placeerden ons in het zonnetje in de chill out. Zo is het wachten wel zalig! Na een paar uur waren de problemen opgelost.

En dan was het gedaan. De valiezen moesten terug ingeladen worden. Zaterdagmorgen werden we door Inge en David naar de luchthaven gebracht waar plots ook zijn vader opdook om afscheid te komen nemen. We ontbeten daar nog samen en dan kwam het onvermijdelijke: weer eens afscheid nemen van de dochter en haar vriend. Maar we namen zeer goede herinneringen mee naar België.

Voor wie zin heeft: hier staan wat foto’s. Veel zijn het er niet. Laat ons zeggen dat de rest niet geschikt is voor publicatie, kwestie van geen slechte naam te krijgen…

Ondertussen zijn we terug aan het werk, al is het niet zo druk nu met de vakantie. Ik heb er een werkweek van drie dagen opzitten en nu ben ik vijf dagen vrij, misschien zelfs zes. Ik kan niet klagen!