Lanzarote (deel 1)

Onze heenvlucht verliep vlekkeloos, al moesten we natuurlijk weer eens piepen wanneer we de controle op de luchthaven passeerden. Op het eiland aangekomen moesten we vrij lang wachten op onze bagage maar wie maalt daarom wanneer er drie lange (?) vakantieweken liggen te wachten? Inge en David stonden ons op te wachten en het weerzien was weer hartelijk.

Al snel werd duidelijk dat het niet eenvoudig is om in een jeep te kruipen wanneer je maar een vuist hoog bent. Maar er terug uitvallen was een koud kunstje: beentjes alletwee naar buiten en hup!

We reden regelrecht naar El Golfo voor een heerlijk middagmaal. Dat was een super goed begin. Daarna ging het recht naar het appartement van Inge. De valiezen werden uit de auto geladen, David moest direkt naar het restaurant om te werken maar Inge had nog een paar uur tijd vooraleer zij ook naar daar moest. Veel hebben we die dag niet meer uitgespookt want we waren eigenlijk een beetje stikkapot.

De volgende dagen verliepen heel rustig en we gingen heel veel wandelen. Gelukkig waren we er mentaal op voorbereid dat Inge niet meer in het dorp woont en dat de supermarkt niet meer om de hoek is. Ze woont nu buiten het dorp en bergop. De eerste keer was dat geen lachertje maar oefening baart kunst!

Inge en David hadden op maandag vrij en we trokken tegen het middageten naar Punta Mujeres. En lekker dat het was! Om duimen en vingers af te likken, wat we ook gedaan hebben. Daarna een wandelingetje op de dijk, nog een drankje en we konden ertegen. We zijn dan terug gereden langs La Geria en stopten nog in Puerto Calero voor een natje. Moe dat we waren!

Aankopen gaan doen in de Ikea verliep niet zoals gepland. In het heenrijden gingen we tanken. “Hoeveel?” was de vraag van Inge. “Doe maar vol, dan kom je een tijdje toe.” was ons antwoord. Toen we aan het betalen waren kwam de bestuurder van de auto achter ons al roepend uit de wagen: “Stop! Don’t start the car!” En hij wees onder de auto. Daar liep de benzine zomaar uit. Die vriendelijke meneer hielp nog even om de auto aan de kant te duwen. De pechdienst werd gebeld en een half uur later stond die daar met ook nog eens een taxi om ons terug naar Playa Blanca te voeren. Goed geregeld!

De volgende dag was de auto hersteld en ’s anderendaags trokken we terug naar Arrecife om onze aankopen te doen. Dit keer zonder problemen. Het nodige werd gekocht en daarna gingen we nog naar de electrozaak. Daar kocht Inge een strijkijzer en een stofzuiger waar ze een kruimeldief als kado bij kreeg, wat daarna het favoriete speelgoedje van Philip werd.

Dan werden de vrije dagen van de volgende week gepland. Inge en David hadden twee dagen vrij. Wat wilden we doen? Voor ons is alles goed, doe maar. Gaan we een keertje naar Fuerteventura met de boot? Met de boot??? Ik word daar misselijk op!!! Ik heb totaal geen zeebenen hoor! Daar moest ik nog eens een keertje over nadenken. Maar al vlug kwam het besef dat ik een beetje kleingeestig was want een dikke vijf jaar terug dobberden we ongeveer drie uur lang tussen de dolfijnen en walvissen in een klein motorbootje. Dan zou zo’n stevige ferry toch geen probleem zijn zeker? En het is tenslotte maar een half uurtje varen. Mijn besluit viel in zeer goede aarde, twee paar ogen straalden mij toe. En een paar uur later kwam het bericht: we zullen morgen de overzet gaan boeken en de hotelkamers zijn al gereserveerd. Hotel? Ik hoorde het in Marokko donderen. Het was een kadoke van Inge en David trakteerde met de boot. Het enige wat wij moesten doen was genieten. Het verslag daarvan krijg je in deel twee.