Kleine eigenaardigheden

 

Het ene kind loopt mee met de meute en het andere doet dat niet. Ieder kind heeft zo zijn eigen gewoonte.

Zoals M. Die zal nooit beginnen spelen vooraleer hij zijn broek en kousen heeft uitgedaan. Dat deed hij al toen hij zes maanden oud was.

J heeft altijd honger. Hij eet zowat het dubbele van M en ze zijn bijna even oud. Wanneer hij de ijskast open ziet gaan wil hij eten en brult de hele buurt bijeen.

Li wil dan weer enkel eten wanneer ze als eerste haar patatjes krijgt en ze helemaal alleen in de keuken zit. Anders weigert ze gewoon of spuwt alles uit.

Lu kruipt overal op zelfs bovenop de tafel. Maar wanneer ik hem vraag om de trap op te kruipen doet hij dat niet, dan moet ik hem dragen. Naar beneden doet hij wel. Al hangt hij soms aan de spijlen van de leuning omdat hij zijn handen weigert te verzetten.

Deze week begon er een nieuw kindje aan de opvang. N is vijf maanden oud en haar broer en zus waren hier ook. Zij is mijn zevenenvijftigste opvangkindje. Niet dat de kinderen een nummer zijn dat is enkel voor mijn eigen statistieken. Al zou het voor A misschien een oplossing zijn want naar haar naam luistert ze niet wanneer ik haar roep. Ze is op dat vlak selectief doof. Ook wat opruimen betreft.

Met N erbij hangen we terug in evenwicht: drie meisjes en drie jongens.

Zevenenvijftig kinderen dus. Niet dat die hier allemaal jaren gebleven zijn. Sommigen maar enkele maanden en eentje zelfs maar anderhalve dag. Moeder en kind verdwenen jaren geleden met de noorderzon. Er staat hier nog altijd een pak pampers te wachten om afgehaald te worden. Dit om maar te zeggen dat het niet alleen de kinderen zijn met eigenaardigheden.