Stokken

 

Van Micheleeuw kreeg ik een stokje over welke vier dingen ik mij herinner van vóór mijn vijfde verjaardag.

Ik liet haar al weten dat ik het stokje niet kon annemen want meer dan vijftig jaar terug gaan in mijn geheugen lukte me niet en ik kan nergens hulp halen.

Het enige dat ik mij kan herinneren van wat mij ooit verteld was is dat ik op mijn eerste dag in de kleuterschool een boeddhabeeldje van thuis meegesmokkeld had. De nonnen konden er blijkbaar niet om lachen

Van Madame kreeg ik dan weer een ander stokje toegeworpen. De top drie van de zintuigen. Deze is gemakkelijk:

De top 3 van mijn neus:

1. Verse koffie

2. Buiten gedroogd wasgoed

3. Alles wat niet naar vuile pampers ruikt

De top 3 van mijn smaakpapillen:

1. Langoustines a la plancha

2. Papas arugadas met mojo (een canarische specialiteit)

3. Boterhammen met boter en kinnekessuiker (cassonade graeffe voor wie dit niet kent)

De top 3 van mijn oren:

1. Bijna alle muziek uit de jaren ‘80

2. Het ruisen (zelfs bulderen) van de zee

3. Absolute stilte

De top 3 van mijn ogen:

1. Zonsondergang in het verre zuiden

2. Gelukkige mensen

3. Spelende kinderen

De top 3 van mijn huid:

1. Lauwe douche

2. Zachte lakens

3. Een lichte bries

Doorspelen doe ik deze stok niet. Kon hem maar oprapen!

 

Kleine eigenaardigheden

 

Het ene kind loopt mee met de meute en het andere doet dat niet. Ieder kind heeft zo zijn eigen gewoonte.

Zoals M. Die zal nooit beginnen spelen vooraleer hij zijn broek en kousen heeft uitgedaan. Dat deed hij al toen hij zes maanden oud was.

J heeft altijd honger. Hij eet zowat het dubbele van M en ze zijn bijna even oud. Wanneer hij de ijskast open ziet gaan wil hij eten en brult de hele buurt bijeen.

Li wil dan weer enkel eten wanneer ze als eerste haar patatjes krijgt en ze helemaal alleen in de keuken zit. Anders weigert ze gewoon of spuwt alles uit.

Lu kruipt overal op zelfs bovenop de tafel. Maar wanneer ik hem vraag om de trap op te kruipen doet hij dat niet, dan moet ik hem dragen. Naar beneden doet hij wel. Al hangt hij soms aan de spijlen van de leuning omdat hij zijn handen weigert te verzetten.

Deze week begon er een nieuw kindje aan de opvang. N is vijf maanden oud en haar broer en zus waren hier ook. Zij is mijn zevenenvijftigste opvangkindje. Niet dat de kinderen een nummer zijn dat is enkel voor mijn eigen statistieken. Al zou het voor A misschien een oplossing zijn want naar haar naam luistert ze niet wanneer ik haar roep. Ze is op dat vlak selectief doof. Ook wat opruimen betreft.

Met N erbij hangen we terug in evenwicht: drie meisjes en drie jongens.

Zevenenvijftig kinderen dus. Niet dat die hier allemaal jaren gebleven zijn. Sommigen maar enkele maanden en eentje zelfs maar anderhalve dag. Moeder en kind verdwenen jaren geleden met de noorderzon. Er staat hier nog altijd een pak pampers te wachten om afgehaald te worden. Dit om maar te zeggen dat het niet alleen de kinderen zijn met eigenaardigheden.

 

 

Alles terug normaal

Na zes weken ziekteverlof is Philip vandaag de eerste keer terug gaan werken. Het zal een serieuze aanpassing zijn zowel voor hem als voor mij. De voorbije weken kon ik de ganse dag een normale babbel hebben en niet alleen kinderpraat

Nog een voordeel dat hij terug beter is dat we samen boodschappen kunnen gaan doen. Met de auto. Alles inladen zonder op te letten of het wel met de fiets meekan. Een feest! Behalve aan de kassa dan

Verleden week heb ik me ook bezig gehouden met onze citytrip naar Porto te boeken. Het hotel was geen probleem maar de vluchten, daar ben ik wel een uurtje mee zoet geweest. Vermits Inge eerst naar België komt voor een dag of tien en samen met ons naar Porto vertrekt en Jurgen na Porto met ons naar België komt… Ik heb in totaal vijf vluchten geboekt. Jurgen en Inge zelf elk ook nog één. We kunnen beginnen aftellen maar oktober is nog ver weg. Eerst nog dikke twee weken naar Jurgen in juni

Gisteren was het veel te mooi weer om binnen te blijven dus zijn we in de namiddag een wandeling gaan maken in het park van Duffel. Het viel mij op dat alles zo fel groen ziet.

Vandaag is het maandag en het ziet ernaar uit dat het weer een gewone weendag zal zijn zoals elke maandag. Alsof het buiten nog niet nat genoeg is!

Waarom ik?

Het is weer van dat. Met trossen hangen ze hier weer aan mijn bel om te komen vragen of ik nog plaats heb voor hun kinderen. Neen, ik ben volzet en dit zeker voor de rest van het jaar! Ik moet ze allemaal doorverwijzen naar de dienst, het telefoonnummer ken ik al vanbuiten. Ik denk dat ik mijn blad nog maar eens aan de voordeur ga hangen.

 

 

Denk nu maar niet dat ik zo populair ben om mijn eigen persoontje, hoor. Het heeft veel meer te maken met het feit dat ik rechttegenover een kleuterschooltje woon. De ouders denken dan dat, wanneer hun kinderen naar de school gaan, ze hier in naschoolse opvang kunnen komen. Maar daarin vergissen ze zich heel sterk want ik heb enkele maanden geleden beslist om nooit of te nimmer daaraan nog te beginnen. Tenzij voor mijn eigen kleinkinderen. En dit kan ik hier met een gerust gemoed schrijven want hoe groot is de kans dat er ooit kleinkinderen van ons hier in België naar school zullen gaan?

Bezorgdheid

 

Gisteren waren alle kindjes al naar huis om 17u en dus had ik nog een zee van tijd om mijn boodschappen te doen. Toen ik aan de supermarkt kwam stonden vijf jonge gasten aan de fietsenstalling samen een pakje nootjes te verorberen.

‘Ook een nootje mevrouw?’

‘Neen, dank je want dan kan ik straks geen patatjes meer eten.’

Toen ik een kwartier later buitenkwam stonden ze er nog steeds. Ze hadden veel plezier en waren vooral zeer luidruchtig. Maar het was een zonnige lentedag geweest en daar worden we allemaal wel uitbundig van. Plots werd het stil.

‘Mevrouw?’

‘Ik hoef nog steeds geen nootje, dank je.’

‘Die zijn al op maar ik wil wel eens weten hoe je die boodschappen allemaal gaat vervoeren met uw fiets.’

‘Dat gaat hoor, ik ben dat gewoon. Verleden week had ik nog meer bij.’

Ik begon met het inladen van de fietstassen. Daarin verdwenen vijf kilo appelsienen, twee kilo appels, twee grote trossen bananen, een kilo peren, een kilo kiwi’s en een kilo tomaten. Aan het stuur kwamen drie tassen met de rest van de boodschappen. In totaal was het een kleine achttien kilo (ik heb het nagerekend toen ik thuis was).

‘Zie je, een fluitje van een cent!’

‘En krijg je nu ook nog beweging in uw fiets?’

‘Dat is ook gemakkelijk want kijk, twintig meter verder gaat het fietspad een klein beetje bergaf. Daar stap ik op en dan moet ik zelfs niet trappen om te starten.’

Het is wel een geluk dat ik dan in een keer tot thuis kan fietsen zonder te moeten stoppen…

 

Bibliotheekhumor

Vanmorgen om 9u30 in de bibliotheek:

“Goede morgen, je bent de eerste”

“Heb ik dan een prijs gewonnen?”

“Ja, je mag vijf boeken uitkiezen en ze drie weken bijhouden”