Shoppen

Met de fiets naar het station: 10 minuten

Met de trein naar Antwerpen: 20 minuten

Met de Visakaart shoppen: 2 uur

Met de trein naar Duffel: 20 minuten

Met de fiets naar huis: 10 minuten

Van huis weggeweest: 3 uur

Resultaat: 3 paar schoenen

Hartje luchten

Philip ligt in het ziekenhuis en dat is blijkbaar de start voor sommige mensen om zich met mijn leven te bemoeien. Dat is misschien allemaal goed bedoeld maar ik kan daar niet tegen! ‘Je moet dit en je moet dat’ of ‘ik breng je naar daar’ of ‘heb je dit of dat al aan de dokter gevraagd’ of, nog het ergste ‘ben je daar wel zeker van?’ alsof ik een klein kind ben dat niets aankan.

Daar ik geen rijbewijs heb denken de mensen dat ik steeds van iemand moet afhangen. Ik heb twee stevige benen onder mijn lijf staan en ik heb ook nog zoiets dat ze een fiets noemen. Daar kom ik best een eind mee weg.

Het woord ‘moeten’ hebben wij zo’n kleine twaalf jaar terug uit ons privéleven geschrapt. Wat we doen is omdat we het zelf willen. Wanneer ik door de regen en wind wil ploeteren dan is dat mijn eigen keuze.

We zullen zelf de vragen wel verzinnen om aan de dokters te stellen en de antwoorden die we dan krijgen zullen we wel op onze eigen manier verwerken. Maar er zijn altijd mensen die hun beroep gemist hebben en die beter dokter zouden geworden zijn.

Sommige mensen moet je dan ook nog eens met fluwelen handschoenen aanpakken wanneer je wilt zeggen dat je geen bemoeienissen wilt. Meestal vinden ze je dan ondankbaar. Ik kan er niet aan doen maar ik wil de dingen op mijn eigen manier aanpakken. Daar ‘moet’ iedereen zich dan maar tevreden mee stellen.

Meer foto’s

Om jullie een beetje mee te laten genieten heb ik wat meer foto’s van het verlof op Picasaweb gezet. De rest is niet geschikt voor publicatie

Een verlaat stokje

 

Een paar weken geleden kreeg ik van Micheleeuw een radiostokje toegeworpen. Ik had haar beloofd er werk van te maken zodra ik terug was van verlof. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het vergeten was, sorry Mich.

Eigenlijk heb ik geen radioverleden, zeker niet wat mijn jeugd betreft. Een radio voor op mijn kamer had ik niet. Ik moest de eerste eenentwintig jaren van mijn leven altijd luisteren naar wat mijn ouders kozen en meestal was dat iets in de aard van opera en belcanto. Op zondagavond waren er de voetbaluitslagen en dan moesten we stil zijn omdat de pronostiek moest nagekeken worden. Ik heb nooit gejuich gehoord.

Wel mocht ik op zaterdag luisteren naar de Vlaamse Top 10. Vlak daarna kwam de internationale Top 20 (denk ik) maar die was te ruig voor mijn ouders. Wat er in die top stond leerde ik wel op school van de vriendinnetjes.

Wat ik ook mocht was op donderdagavond, bij mijn grootouders, naar een luisterspel luisteren. Dat associeer ik dan weer met de slechte geur van erwtjes en worteltjes uit blik met een biefstukje van vijf frank (zo werd bij onze beenhouwer de hamburger van toen genoemd).

Toen ik op eigen benen stond werd er bijna altijd gekozen voor Radio 2 (of hoe dat in die tijd mocht heten). Daarna volgde Nostalgie en nu luister ik steevast naar 4FM. Dit wordt aangevuld met cd’s van Plop, Samson, K3…

 

 

Irritant

Gisterenavond ging ik met een collega-onthaalmoeder naar een vorming over agressief gedrag bij kinderen. Op zich was het zeer interessant, goed gegeven door de spreker die dagelijks geconfronteerd wordt met moeilijke (wel oudere) kinderen.

Voor deze avond werden ook de ouders van de onthaalkindjes uitgenodigd. Achter mij zat een papa. Die heeft twee uur aan een stuk zitten sms-en en in een schriftje zitten kribbelen en bladeren. Gedurende twee uur ging het als volgt: bzzzzz  bzzzz (de gsm stond gelukkig op stil) tit tik tik. Dan fel bladeren door het schriftje (na een uur had ik kou van de wind) om dan iets op te schrijven. Volgens mij was die man dubbel geboekt voor gisterenavond.

Toen bij ongeveer tien andere aanwezigen de gsm was afgegaan zei de spreker dat het misschien geen slecht idee was om die toestelletjes af te zetten.

Een mens zou voor minder agressief worden!

Storm, ook in huis

Blijkbaar heb ik een storm gemist terwijl ik met verlof was maar nu moet ik er wel in delen. Hoe het komt weet ik niet maar ik heb veel meer last van storm in het voorjaar dan in het najaar. Ik heb hoofdpijn, ben zenuwachtig, het werk gaat me niet af en ik erger me aan vanalles en nog wat.

Vooral de kindjes hebben er veel last van. Ze slapen slecht, wenen vlug, maken veel lawaai en zijn ook nerveus. Soms vliegt er vanalles door het huis, alsof de wind het uit hun handjes blaast. L en A waren mekaar deze voormiddag duchtig aan het pesten. Toen ik hen op het matje riep stonden ze me beiden zo schaapachtig aan te kijken alsof er niets gebeurd was.

Van mij mag de storm vlug overwaaien!

What’s in a name

A (20 maanden) heeft mij vandaag “Moeke Tingeling” genoemd. Zou ze me daar iets mee willen vertellen?

Terug thuis

Juist op het moment dat we moesten afscheid nemen kreeg Inge gisteren het bericht dat ze morgen haar handtekening mag gaan zetten voor de aankoop van haar appartement. Eigenlijk was ik op dat moment veel liever ginder gebleven om mee te kunnen verhuizen. Jammer maar helaas…

Wanneer ik terugkijk op de afgelopen week kan ik niet anders dan me goed voelen. Het was fantastisch mooi weer, we hebben superveel gedaan en gezien en ons vooral heel goed geamuseerd.

Hier een paar indrukken:

Op onze eerste avondwandeling

Mee met de duikboot

Vliegtuigen die uit de lucht kwamen vallen

Drank hoorde er ook bij

Jameos del Agua

Nationaal Park Timanfaya

Los Hervideros

Trappen lopen

Lanzarote is een paradijs voor mensen die graag trappen doen. Het ganse eiland is precies één grote trapzaal. Je moet altijd wel eerst naar boven om dan terug naar beneden te gaan. En denk nu vooral niet dat het gewone en gemakkelijke trappen zijn hé. Meestal zijn het rotsblokken en dan nog zonder een leuning om je aan vast te pakken. Maar het uitzicht dat je dan in de plaats krijgt is dan weer de inspanning waard.

We hebben de voorbije dagen al ontzettend veel gezien en gedaan. Veel kilometers gereden en gewandeld. Vandaag is de fut er een klein beetje uit en dus besloten we om maar in Playa Blanca te blijven. Morgen is het mijn laatste dag hier want overmorgen moet ik al om negen uur ’s morgens op de luchthaven zijn en is het uit met de pret. We gaan het er dus nog eens goed van nemen denk ik.

Verrassing

We hadden vanmiddag als voorgerecht “Ensalada Tropical” besteld. We hadden verwacht om een salade te krijgen met sla, tomaten, eventueel aangevuld met wat fruit en kip. Wat er op tafel gezet werd werkte een beetje op onze lachspieren. Wat stond er voor onze neus? Een groot bord, helemaal gevuld met appelsien, kiwi, banaan, appel en avocado, netjes afgewerkt met slagroom. Zouden we er in België aan denken om dit als voorgerecht te eten?

De rest van de maaltijd was volgens de verwachtingen.