Wanneer hij iets in zijn kopke heeft…

Er waren door M al een aantal speelgoedjes zomaar door de ruimte gegooid. Ik had telkens gezegd dat hij moest stoppen maar het mocht niet baten, hij deed doodleuk verder.

“M, stop daar onmiddellijk mee” riep ik niet al te stil. Ik had eerder moeten brullen want deze keer stopte hij wel. Hij bleef staan zoals op het moment dat ik riep, de auto in het rechterhand, klaar om te gooien. Ik dacht nog: hij staat erbij alsof ik op de pauze-knop van de afstandsbediening heb gedrukt.

“Je mag dat niet doen, M, je zou andere kindjes kunnen pijn doen of de ruiten kunnen breken.”

Er werden nog wat argumenten aangehaald waarom hij met niets mocht gooien en de ganse tijd stond hij roerloos.

“Heb je mij begrepen?”

“Ja-aa”

“Goed, speel dan mooi verder. En wees eens een beetje kalmer, er is buiten al wind genoeg.”

En toen was het net alsof ik de play-knop indrukte want hij deed gewoon verder waarmee hij bezig was: gooien.

Ik denk dat de stop-knop niet helemaal goed werkt…

Oplossing

Met vijf of zes kindjes op stap gaan is niet zo evident. Vroeger ging ik wel eens met zoveel pagadders naar de markt of het park. Maar die allemaal in het oog houden… Het moet leuk blijven hé.

Er is een oplossing maar die valt nogal prijzig uit. Ik denk niet dat ik dat van de dienst ga kunnen lospeuteren.

Stel je voor: zes klein mannen in de bus, hard duwen om de brug van Duffel over te geraken, nog meer kilo’s vergaren op de markt, terug de brug opduwen en dan… dan gaat het gemakkelijk!

Pijnlijke kus

Het is hier niet altijd kommer en kwel. Ik heb zo de neiging om de minder leuke dingen in de opvang te vermelden. Het mag ook eens positief klinken.

Gisteren was een heel toffe dag. Er is veel gedanst, gezongen, verteld, reclamefolders met speelgoed verslonden (en verscheurd), gelachen en gespeeld. Dit laatste vooral met de Mega Bloks. Ik had daar al zevenhonderd blokken van en kocht twee weken geleden de speeltafel en de grote auto (eigenlijk voor zes december maar ik kon niet wachten). Dit is echt superspeelgoed! Niet alleen de kindjes vinden het fijn om er met te spelen.

Het middageten verliep zelfs zonder veel gemors en geknoei. Daarna waren ze alle vijf dringend aan rust toe. Veel lawaai buiten wegens de werken maar binnen was alles muisstil. Om drie uur ben ik iedereen gaan wakker maken zodat ze nog een beetje samen konden spelen. Terug was er veel jolijt. Mijn dag kon niet meer stuk.

De fruitsla werd geserveerd voor de vier grootsten, welke vlug opgegeten werd. Zelfs M at mee. De vorige dag had ik al zijn fruit onder tafel gevonden.

Daarna ging het mis, ik had het kunnen weten want het ging te goed. Terwijl ik S zijn fruitpap aan het geven was pakte M een auto af van J, die prompt begon te jammeren. Hij heeft de gewoonte om dit nogal lang uit te houden. Om niet te moeten ophouden met S te voederen, wat ook gekrijs als gevolg zou hebben, zei ik M dat hij J maar een kusje moest geven. Tot mijn verbazing deed hij dat nog ook. Dacht ik. J had zijn tong buiten hangen en M vond het nodig om er in te bijten.

En alzo eindigde de perfecte dag met geween, gekrijs, in de hoek staan en tongverzorging. Het kan verkeren…

 

 

Stoffig

In onze straat zijn er zo al een zestal weken werken aan de gang. Ken je dat? Voetpad wordt opgenlegd. “In opdracht van Eandis” staat er op een bord. Na drie dagen wordt het terug toegelegd. Natuurlijk passen de stenen niet meer zo goed in mekaar en moeten er in stukjes geslepen worden om aan te passen.

De volgende dag wordt het voetpad terug opengelegd door dezelfde opdrachtgever. Er wordt ernstig gemeten en gewezen. Daarna gaat de stoep weer dicht. Weer past de puzzel niet meer en worden nog wat stenen bijgeslepen.

Zo gaat het een paar weken verder zodat er uiteindelijk nog maar alleen stukjes plaveisel te zien zijn.

Daarna beginnen de grote werken. We krijgen een volledig nieuw voetpad. Dat was nodig want het zag er niet meer uit.

Drie weken verder zijn ze redelijk goed opgeschoten. We kunnen nu al zien dat er bijna geen parkeergelegenheid meer gaat zijn en de rijweg is voor onze deur een paar meter smaller geworden. We krijgen blijkbaar ook een grote plantenbak voor onze deur.

Ik zal blij zijn dat de werken eindelijk gedaan zullen zijn want het oorverdovend geluid van de betonslijper begin ik beu te worden. Laat maar eens vijf kinderen slapen in dat lawaai. Om dan nog maar van het stof te zwijgen. En we zien bijna niet meer door onze ruiten, al mag ik dat niet helemaal op de werken steken.

Na wat ik de voorbije weken gezien heb moet ik toch wel vaststellen dat dit hard labeur is. Die mannen mogen dan wel de ganse dag in de buitenlucht werken, gezond kan dit niet zijn.

En of we genoten hebben!

Woensdagmorgen trokken we dus verplicht op weg naar Brugge. Niet dat het een straf was hoor! Kadokes krijgen is altijd plezant maar dit was toch wel heel speciaal. En Brugge staat nog altijd op nummer één in onze lijst van Belgische steden waar we graag komen.

In het verleden had ik al verschillende keren laten vallen dat ik eens heel graag zou logeren in Hotel Egmond. Dat hadden de kinderen blijkbaar onthouden. Het is schitterend gelegen in het Minnewaterpark. Zo rustig, ’s nachts hoor je er niets. We hebben dan ook heerlijk geslapen. Aan het ontbijt ontbrak ons niets en Steven is een gezellige gastheer.

Bij dit kado hoorde ook een diner in het Parkrestaurant. We namen een taxi tot daar want op het stadsplan hadden we gezien dat het toch redelijk ver van het hotel was. Het eten was schitterend! Omdat het er zo chique uitzag waren we bang dat het er stijf zou zijn. Maar daar hadden we verkeerd gedacht. We werden stijlvol maar heel gemoedelijk ontvangen en achteraf kregen we alle uitleg die we wensten. Want eigenlijk waren we daar met een opdracht van Inge. Maar daarover later, veel later. We reden met een taxi terug naar het hotel.

Bij dit alles viel ook het weer nog eens heel goed mee, vooral op donderdag. Het was de ganse dag zonnig. Na een wandeling van amper tien minuten vanaf het hotel stonden we terug voor het Parkrestaurant. Blijkbaar kunnen we toch niet zo goed kaartlezen.

Enkel op vrijdag viel het weer tegen maar dan moesten we toch terug naar huis…

Bedankt kinderen, het was super!

 

Hebben wij geen schatten van kinderen?

Dit kregen we gisteren in een mail:

We zijn er echt heel blij mee. Bedankt!

Stoomkop

Het zou mij heel goed uitkomen mocht er een ventieltje aan mijn hoofd zitten. Want met al de stoom die er in zit kan ik gemakkelijk een trein laten rijden.

Al mijn ergernissen hier neerpennen kan ik niet want dan zou ik serieus mijn boekje te buiten gaan. Philip zal dus de pineut zijn.

Nu al?

Vanmorgen bij den Blokker in Duffel. Ik was op zoek naar herfstdecoratie. Er was amper keuze. Maar wel stond de helft van de winkel vol met kerstspullen. Mannekes! Het is amper begin oktober! We gaan nog meemaken dat de Kerstman meekomt op de rug van de Paashaas…

Ik moet het nu toch geloven…

… dat een mens krimpt wanneer hij ouder wordt. Ik ondervind het nu aan den lijve. De eerste keer dat ik het merkte was toen ik het raampje in het toilet niet meer zonder bankje kon openzetten. Dat was verleden jaar. Nu heb ik zowat voor alles wat ik ietwat in de hoogte moet doen een hulpstuk nodig. Als dit zo verder gaat hang ik binnen een paar jaar met mijn neus tegen de grond.

Is dit nu werkelijk krimpen wat ik doe of ben ik gewoon te heet gewassen?

Met tekst

Eerst kwamen er een hele reeks tekeningen, gewoon zonder tekst, soms al eens met haar naam aarzelend geschreven. Ze tekent nu eenmaal heel graag. De werkjes worden altijd netjes afgeleverd bij het ophalen van haar kleine zus en komen hier allemaal aan de muur.

Nu zit ze in het tweede leerjaar en worden de tekeningen voorzien van een boodschap. Schitterend toch?